آينده‌ي آبي

از درد و غم رفته و آينده چه گويم ـ انديشه‌ي مستقبلم از حال برآورد. صائب تبريزي

Friday, April 08, 2005

آشفتگي انتخاباتي

جمعه 19 فروردين 1384
آشفتگي در انتخابات ايران از هم‌ اكنون پيدا است. هر روز كه مي‌گذرد يك كانديداي جديد سبز مي‌شود. يك نفر به جهت آن كه خود را نماينده‌ي يك حزب سياسي مي‌داند، يكي ديگر خود را ميراث‌دار پدر معرفي مي‌كند، يكي صاحب انقلاب است،‌ ديگري تماشاچيان برايش كف مي‌زنند، يكي در مبارزه‌اي موفق بوده است و تبريك جهاني را داشته است، ديگري خود را استاد موفقي مي‌داند، آن يكي چند خيابان را با موفقيت آسفالت كرده و براي حفظ ارزش‌هاي انقلاب كلي گنبد ساخته است، ديگري افتخاراتي در جنگ دارد، يكي با 500‌هزار رأي نماينده‌ي مردم تهران شده است و حالا كلي ايده‌ي اقتصادي دارد، ديگري ده سال مدير يكي از سازمان‌هاي بزرگ كشور بوده است، آن يكي خود را داراي ويژگي منحصر به فردي مي‌داند و هيجده برنامه دارد كه ده‌ تاي آن را نوشته است. بايد منتظر ماند، روزهاي آتي يكي خود را قصاب موفقي مي‌داند كه در امر تدبير منزل نيز برنامه‌هاي خوبي داشته است، يكي خود را معلم خوبي مي‌داند كه بيشتر دانش‌آموزانش در كنكور قبول شده‌اند، ديگري كشاورز موفقي است و حق خود مي‌داند رييس جمهور شود، يكي ديگر بقال است، آن يكي بستني فروش است،‌ بازاري و تاجر و بيكار و حراف و مال‌خر و قس‌علهذا هم در صف خواهند آمد. كافي است كمي صبر كنيد تا روز ثبت نام برسد. آن گاه خواهيد ديد چه آشفته بازاري است اين مملكت. البته اگر اين موضوع را به برخي از بزرگان اين كشور بگوييد مي‌گويند اين نشان از آزادي و مسؤوليت پذيري دارد كه هر كسي مي‌تواند بيايد و خود را كانديدا كند و از سوي ديگر همه خود را مسؤول مي‌دانند كه براي كشور تلاش كنند و اين چشم دشمنان ما را كور خواهد كرد. اما اين آشفتگي نشانه‌هاي يك بحران اجتماعي است كه درباره‌ي اين بحران خواهم نوشت

1 Comments:

Anonymous محمد جواد طواف said...

جامعه ای داریم که حزب و روزنامه مستقل نداریم، و کسانی که می آیند نمایندگیِ گروه و یا طبقه اجتماعی خاصی را بر عهده ندارند، و در نبود مخالفان که سرکوب شده اند و در نبودِ روزنامه های مستقل و آزاد و همچنین در نبود احزابِ فاقد برنامه های مشخص هستند، همه در هاله ای از شعارها خود را پنهان می کنند، و حزب و دستگاهی که شعارهایشان را پشتیبانی کند ندارند، احزابی البته در سایه هستند، و پاسخگو نیستند، این به خاطر نظامِ حکومتی است، مجلس و ریاست جمهوری به گونه ای نیستند که سیاست مشخصی را دنبال کنند.. عمده ترین چیز برایشان حفظ نظام است و باقی قضایا تشریفاتی و برای نمایش دمکراسی در ایران و بستن دهانِ منتقدانِ خارجی.. منتقدانِ خارجی هم برای پاسخگویی به افکار عمومی کشور خود نیاز به اینها دارند...

9:31 PM  

Post a Comment

<< Home